Gemeenschapsgevoel

Het individualisme gecombineerd met egoïsme viert zijn hoogtij dagen als ik de berichtgeving daarover mag geloven. En als ik om me heen kijk, lijkt dat beeld te kloppen. Mobiele telefoons die te pas en te onpas tot gettoblasters worden omgetoverd, onverschilligheid tegenover anderen, en een inlevingsvermogen dat vaak nihil is. Maar is het werkelijk zo slecht gesteld met onze samenleving?
Volgens mij niet. Want hoewel er zeker sprake zal zijn van 'verruwing' in de maatschappij, blijft me nog altijd opvallen hoeveel mensen elkaar opzoeken omdat ze een bepaalde passie delen. Van breiclub tot zaalvoetbalvereniging, we willen niets liever dan onze passie delen met anderen. Dit verenigingsleven is een belangrijk onderdeel van de samenleving en de kracht er van moet volgens mij niet onderschat worden. Verenigingen weten mensen met elkaar te verbinden en kleine (of soms zelfs hele grote) gemeenschappen te vormen. En daarmee mensen het gevoel te geven ergens bij te horen.
Op het moment dat je ergens bij betrokken wordt betekent dat ook dat er naar je gekeken wordt, dat zorgt ervoor dat je een zekere verantwoordelijkheid krijgt naar de gemeenschap waar je bij hoort. Die verantwoordelijkheid en passie zorgen ervoor dat mensen bereid zijn om zich onvoorwaardelijk in te zetten voor hun gemeenschap met een bezieling die menig bedrijf graag bij zijn werknemers zou willen zien. Maar niet alleen is dit idee van gemeenschapsgevoel relevant voor het bedrijfsleven, we willen ook dat mensen zich bij de maatschappij betrokken voelen. Hoe we dat voor elkaar kunnen krijgen is echter weer een heel ander verhaal.